Żyli bogato i dostatnio dzięki łupom z częstych wypraw. Łupy te według legendy składać mieli w tajemnym korytarzu łączącym oba zamki, z których każdy z braci mógł czerpać do woli. Gdy planowali oni szczególnie ciekawą wyprawę – Mir uległ chorobie i Bobol wybrał się samotnie wraz ze swym orszakiem. Nie wracał długo, a gdy przyjechał znów do bobolickiego zamku – prócz łupów przywiózł ze sobą księżniczkę cnej urody, w której ogromnie się zakochał. Księżniczka nie odwzajemniała jednak jego uczuć, lecz swe serce oddała drugiemu z braci. Mir także uległ czarowi księżniczki. Gdy zazdrosny Bobol dowiedział się o miłości tych dwojga, ogarnięty wściekłością pobiegł na Mirowski zamek i pchnął brata mieczem. Dziewczyna widząc to zajście – ze strachu wbiegła na zamkową wieżę, a kiedy za sobą usłyszała kroki wściekłego Bobola – rzuciła się z jednej z wież. Gdy brat uspokoił się nieco i spojrzał na wszystko co zrobił – ogarnął go smutek tak wielki, że zszedł do tajemniczego korytarza wypełnionego skarbami i rozkazał zasypać go z obu stron. Niektórzy mawiają, że duch dziewczyny pojawia się na zamkowej wieży, a jęki pogrzebanego pod ziemią Bobola słyszą śmiałkowie, którzy przechodzą nocą po Mirowskiej Grzędzie.